پسر نوح به خواستگاری دختر هابیل رفت .

دختر هابیل جوابش کرد و گفت : نه، هرگز،ِ همسری ام را سزاوار نیستی ؛ تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد . تو همانی که بر کشتی سوار نشدی . خدا را نادیده گرفتی و فرمانش را . به پدرت پشت کردی ، به پیمان و پیامش نیز . غرورت ، غرقت کرد . دیدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوه ها ! پسر نوح گفت : اما آن که غرق می شود ، خدا را خالصانه تر صدا می زند ، تا آن که بر کشتی سوار است . من خدایم را لابه لای توفان یافتم ، در دل مرگ و سهمگینی سیل . دختر هابیل گفت : ایمان ، پیش از واقعه به کار می آید . در آن هول و هراسی که تو گرفتار شدی ، هر کفری بدل به ایمان می شود . آن چه تو به آن رسیدی ، ایمان به اختیار نبود ، پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست . پسر نوح گفت : آنها که بر کشتی سوارند ، امن اند و خدایی کجدار و مریض دارند که به بادی ممکن است از دستشان برود . من اما آن غریقم که به چنان خدای مهیبی رسیدم که با چشمان بسته نیز می بینمش و با دستان بسته نیز لمیش می کنم . خدای من چنان خطیر است که هیچ توفانی آن را از کفم نمی برد . دختر هابیل گفت : باری ، تو سرکشی کردی و گناهکاری . گناهت هرگز بخشیده نخواهد شد . پسر نوح خندید و خندید و خندید و گفت : شاید آن که جسارت عصیان دارد ، شجاعت توبه نیز داشته باشد . شاید آن خدا که مجال سرکشی داد ، فرصت بخشیده شدن هم داده باشد !!!

دختر هابیل سکوت کرد و سکوت کرد و سکوت کرد و آنگاه گفت : شاید . شاید پرهیزکاری من به ترس و تردید آغشته باشد ؛ اما نام عصیان تو دلیری نبود . دنیا کوتاه است و عمر آدمی کوتاه تر . مجال شاخه هایش . پیش از آنکه دست های درخت به نور برسند ، پاهایش تاریکی را تجربه کرده اند . گاهی برای زسیدن به نور باید از تاریکی عبور کرد . گاهی برای رسیدن به خدا باید از پل گناه گذشت ..... من اینگونه به خدا رسیدم . راه تو زیباتر و مطمئن تر است . راه من اما راه آسانی نیست . ای دختر هابیل !

پسر نوح این را گفت و رفت : دختر هابیل تا دور دست ها تماشایش کرد و سال ها ست که منتظر است و سال هاست که با خود می گوید : آیا همسری اش را سزاوار بودم ؟!

سلام ...

شرمنده بچه ها اگه بهتون سر نمی زنم شما به بزرگی خودتون ببخشید امروز هم من آپ  کردم فقط به خاطر اینکه تو این ماه تغریبا 3 سال پیش این وبلاگ رو تو بلوگفا برپا کردم خیلی خوشحالم که تونستم تا الان اینجا کنار دوستای خوبم باشم درست ممکن کس زیادی توی این وبلاگ سر نزنه و یا پیام  نده اما مهم اینه که تو این مدت دوستای خیلی زیادی پیدا کردم که حتی موقعی که من نبودم و  دو سه ماهی یک بار آپ می کردم تنهام نمی گذاشتن و بهم سر می زدن من قبلا تو پرشین بلاگ وبلاگ داشتم اما از موقعی که اومدم توی بلوگفا  با خیلی از بچه ها آشنا شدم مثل آقا مهدی که از بچه های گل روزگاره  (دفتر عشق )  هستی خانم که از اولش که من تو پرشین بلاگ بودم تنهام نگذاشته و بهم سر می زد اما دیگه آپ نمی کنه امیدوارم هر کجا که هست خوب خوش باشه (دفتر شعر هستی ) و دریا خانم هم که دیگه تعریف کردن نداره ( هیچ چیز بهتر از حقیقت نیست ) و یاس که خیلی کمکم کرد ( شبنم سحرگاهی ) آقا شایا از شاعران برجسته  ( رها تر از پرواز ) و خیلی از بچه های قدیمی دیگه و بچه های جدیدی مثل بهار و بهنام جان و ...........

از همشون و همگی شما تشکر می کنم شرمنده اگه اسم بقیه رو ننوشتم اومیدوارم بتونم  سال بعد هم جشن تولد وبلاگم رو جشن بگیرم تا دست نوشته بعدی یا حق